Rara waar ben ik

Goedenmorgen allemaal. Bedankt voor alle reacties , vond het heel erg leuk. De vraag van vorige week was waar zou ik deze zondag zijn. Nou nergens waar ik had gedacht te zijn. Ik vertel hoe dat zo gekomen is. Na een lekker nachtje in Ibberburen, vol goede moed op weg, richting Munchen of zo, dacht ik. Maar meneer Google had andere plannen. Ten eerste werd ik gewaarschuwd voor ernstige branden, en mijn reis kon er door beinvloed worden. Dat is de hele week hetzelfde gebleven. Maar toen kwam het @blijf 220 km rechtdoor rijden richting Berlijn???. Dat kon niet goed zijn dus ik ben van de weg gegaan om de hele route te overzien. Inderdaad ging de weg naar Pristina. Zomaar een plaats die ik had gekozen om van daaruit de ontdekkingstocht van Kosovo, Albanie en nog wat van die landen te starten. Dus ik dacht nou vooruit met de geit we doen wat meneer Google zegt. Ben nog nooit die kant opgeweest, kan dus heel erg leuk worden. Ik heb netjes de instructies gevolgd , en een stukje voor Berlijn gingen we naar het zuiden, Halle, Dresden, Leipzig kwamen voorbij. Na de 300 km op mijn teller te hebben gereden (ietsje meer, gisteren was wat korter) neem ik de eerste afslag, stop bij de eerste gelegenheid en kijk op mijn mobiel waar de eerste parkeerplek is. Kan een camperplaats of een camping zijn. Deze nacht nacht 2 kwamen we terrecht op een Kasteeltuin. in de plaats Plotzkou, met puntjes op de o. Zo leuk we mochten het hele kasteel bezichtigen, en zijn er omheen gelopen. Het is nu tevens een trouwgelegenheid. Super romantisch. Het plaatsje ligt aan de Saale rivier, wat een uitgestrekt fietspaden gebied heeft. Veel plaatsjes in het voormalige oost Duitsland zijn mooi en vele met een interessante geschiedenis, van Luther en Bach en vele andere ons Koningshuis bijvoorbeeld. Het was trouwens erg warm. De volgende dag weer vrolijk meneer Google gevolgd en na 300 km weer hetzelfde recept. Dit keer kwamen we op een skipiste resort terrecht, waar we de enigste waren, Mnichovice, was de plaats. Sleiutelkastje met de sleutels voor de douche en toilet, plus een heel klein inschrijfformuliertje, dat ingevuld met het geld en de sleutels weer in het sleutelkastje moest worden gestopt. Zo kan het ook, alles prima geregeld en geen personeel te bekennen.. Na Tchechie kwam Slowakije. Waar we op een bungalowpark uit 1950 terrecht kwamen. Plaats was Sastin met allerlei veetjes op de ssenDaar zou bij ons geen markt meer voor zijn. Maar de meertjes waren prachtig vol met eenden dus Betty heeft een heerlijke middag gehad, en Beer was de bossen ingetrokken. Vlakbij wel een heel mooi lekker en goed restaurant, dus lekker gegeten. Volgende dag, zelfde recept dit keer kwamen we in Hongarije op een mega paarden gebeuren aan. We waren niet zo blij met Meneer Google want hij had ons zeker een uur over allerlei mulle zandpaden gestuurd. Aangezien ik geen idee had waar we wel naar toe moesten ga je maar gewoon af op wat er gezegd wordt ( dit is trouwens de eerste reis dat er tegen me gesproken wordt door mevrouw Google) . Ik heb hem echt geknepen. diep mul zand, als ik hier vast kom te zitten of er is opeens brand nou dan moet ik wel heel hardkunnen rennen.. Maar uiteindelijk zijn we er gekomen. Nog geen 700 meter van de afvaltweg af die naar de snelweg gaat. Ik bedoel maar. Het was er poepie chique, In het restaurant het personeel in het zwart wit. Ik was de enigste om te eten, en ontbijten. Het ontbijt was zo groot alles meegenomen genoeg voor 3 maaltijden. Er was wel een groep studenten denk ik en er kwamen ook wel mensen voor paardentochten, ridderspelen, en cowboy drijfjachten. Maar 's avonds alleen. Heerlijk weer voor beer dus. Maar de volgende morgen was hij dus wel even thuis geweest voor wat te eten maar toen weer weg. Ik zie dan toch steeds weer het ergste voor me. Maar toen ik uit de toilet kwam zat hij op me te wachten en kon ik hem vangen. Op naar het volgende. Dat was Servie. Ditmaal in een wijngaard. Geen winkel of restaurant, alleen een wijnkelder. Wat vervelend nou. Boven op een berg bij het gehucht Ripanj, vlak onder Belgrado. Ook hier stuurt Google me weer door onmogelijke straatjes, met hele steile afritten en nog steilere opritten waarbij je meteen op de weg staat. En maar steeds hopen dat er geen verkeer aankomt. Ik ben er onderhand wel erg klaar mee. Beer had het in de wijngaard en omliggende bossen wel erg naar zijn zin. Ik had wel een nieuw simkaartje gekocht want er was geen internet meer, Dus ook geen navigatie en ook de tracker van beer doet het niet zonder internet. En die hadden we de volgende ochtend hard nodig, want hij wilde niet gevonden worden. Steeds als ik op 8 meter afstand van hem moest zijn, dan zei de tracker u bent in de buurt en stopte er dan mee. Om 12.30 had ik hem eindelijk te pakken en konden we verder. Ik had bedacht dat we na Nis de weg naar Pristina moesten nemen. Maar dat stond niet aangegeven, en de navigatie was weer uitgevallen. Ik nam het besluit om maar door te rijden, op dezelfde weg. Na Nis was het weer een drama om een plek te vinden. De eerste camping was opgeheven, de tweede ontvindbaar. de derde was camping Debby, hele goed recencies. Zij had een kinderboerderij met camping nou dat klonk leuk, en dat pastte mooi in onze versamenling bijzonder onderkomens. Dit was de moeilijkste tocht van alles wat we deze week hebben gereden. Weer hetzelfde gedonder je wordt de afvalt weg afgestuurd om vervolgens een uur door de meest slechte weggetjes tussen de tomaten poly tunnels te rijden. Bergen afval , en dan moet je achteruit,verkeerde weg, mensen die je naar de goede weg sturen, om dan aan te komen op Debby's camping. Een gewoon huis, met een gazon(bruin) in de voortuin, met honderd kippen. Waar ik echt heel bang voor ben. Ze sprak met een amerikaans accent maar was oorspronkelijk Duitse. Er was een tuinslang om water te tappen en een tuinslang om naast het waterpunt te douchen mocht je dat willen, in een aarden greppeltje. En dat was het, geen toilet. En het was nog steeds 34 graden. Ze was heel aardig hoor daar niet van, maar hoe dit in Park for the night komt is mij een raadsel. Want van het terrein afkomen was echt, echt heel moeilijk. ik zal er over ophouden. Maar daar en dan heb ik het beluit genomen om er mee te stoppen. ik wil mezelf al die doodsangsten niet meer aandoen. Ik heb er gewoon geen plezier in. Het is gewoon super eng, of je kiepert om van een schuin talut of je valt aan de andere kant in een stenen open riool achtig iets waar de koeienstront in druipt vanuit een uitlaatje onder aan een huis. Ik ga rechtstreeks naar Griekenlanden rij geen meter meer. Misschien laat ik die bus wel daar, en vliegen we terug. Die bus is toch niet goed. is hij van juni tot september in de garage geweest en nog doet de handrem het niet maakt hij rare geluiden stinkt alsof er iets brandt of wegschroeit en wordt ik geattendeerd door mensen dat ik mijn remmen moet na laten kijken. ze zijn niet goed dat kunnen ze horen. En daar heb ik dan 5000euro's voor betaald. De conclusie van dit verhaal , heel veel bijzondere overnachtingsplaatsen gehad, maar hoe meer naar het zuiden hoe lastiger het wordt, hoe hoger de bergen, hoe smaller de straatjes. Hoe lastiger de grensovergangen. (Noord Macedonie is een drama), daarom heb ik in dat land niet overnacht, maar zit ik........... In Griekenland aan zee. Vlakbij Methoni. En Betty heeft haar eerste duik achter de rug, vandaag hebben we een vrije dag, En het was nog steeds 34 graden gisteren bij aankomst. Maar er volgde een flink onweer en regenbui en nu is het heerlijk met een windje. Lekker relaxen en dan de kortste weg naar Gythio , Bootje over varen, en naar mijn stekkie. Klinkt allemaal duf ik weet het, maar genoeg is genoeg. Misschien kalmeer ik later en zie het dan weer anders. Ik zou al die landen heel graag bekijken maar niet alleen, ik ben niet de chauffeur daarvoor. Dus als het allemaal gaat zoals ik hoop dat het gaat is mijn volgende verhaaltje vanaf Grammeno. Fijne week allemaal