Zomer en winter

Hallo Allemaal, Ik heb een zeer afwisselende week qua weer achter de rug. Dagen van strakblauwe luchten en heerlijke temperaturen, en twee dagen van ontzettend veel wind, regen onweer en hele lage temperaturen.Het zeegras lag na die wind wel twee meter hoog op het strand, en er is ontzettend veel zand verdwenen. Er is nog maar een klein stukje uiterst links waar  nog iets van een zandstrand is. De rest is allemaal rots met poeltjes, wat B&B dan weer prachtig vinden. Maandag ben ik dan toch eindelijk begonnen met schilderen, vier deurtjes zijn klaar, en ik ben tevreden met het resultaat, volgende week ga ik lekker verder. Maandagmiddag, tegen half vier ben ik gaan opruimen, alles weer achter in de bus, want je weet nooit of er 's nachts een bui valt. En dan is het voedertijd, voor B&B en al hun poezenvriendjes. Alleen kwam beer niet opdagen. Wat heel erg gek was omdat hij al voor me staat als ik het keukendeurtje open maak. Ik had hem eigenlijk's morgens om 10 uur voor het laatst gezien toen hij in de boom voor de bus aan het spelen was.  Dus zoeken, en nog eens zoeken met de zaklantaarne 's avonds en 's nachts heel veel zijn naam geroepen, ben nog door mijn dakluiik gekropen om te kijken of hij op het dak zat, maar hij was nergens te bekennen. En mijn Lassie (Betty) stelt ook niet veel voor als speurhond. Ik was er al van overtuigd dat Beer dood was. Hangend in een boom, door zijn nieuwe seresto band. Echt heel naar, Ik heb Chris en Andres ook gevraagd om naar hem uit te kijken, Ik was al heel vroeg op het schiereiland want slapen ging toch niet meer. Om mijn zinnen te verzetten, dacht ik vooruit gauw gaan schilderen.  Dus ik maak de achterdeur van de bus open, en wie zit er in de opslagruimte..... Precies beer. Hij moet daar minstens vanaf vier uut gezeten hebben. En aangezien hij vanwege, zijn blinde oog ook nog  andere afwijkingen aan tong en keel heeft. Kan hij niet miauwen of spinnen, en kon mij dus niet roepen. Ik heb de hele nacht bovenop hem gelegen. Er is maar weinig ruimte tussen mijn bed en de opslagboxen. Het arme ding, geen eten en drinken, en ook geen kattenbak. Dus dat moest allemaal bijna tegelijk gebeuren, maar hij bleef wel dicht bij me in de buurt,die dag.  Verder heb ik deze week de verjaardagen van Sven, Mees en jelmer maar vast geregeld. Het is nog wel ver weg maar post duurt ontzettend lang. Ik heb bij een mevrouw die een winkeltje heeft waar ze zelf sierraden maakt voor allemaal iets moois gekocht. Die vrouw was zo blij dat ze gewoon moest huilen, dat ik zoveel kocht. Dat ik voor de twee niet jarige en voor mijzelf ook maar iets gekocht heb. Ze heeft alles heel mooi ingepakt, in een tasje met een strikje twee nietjes en een sticker, en toen alles in een nog mooiere grotere tas. Ik denk dat ze helemaal niets verdiend in de winter. Ik vind wat ze maakt heel mooi, nu maar hopen dat de kids het ook mooi vinden. Woensdag begon Beer net als alle andere katten hier, te niezen. Dus paniek, want ik denk dan dat het kennel hoest is. Maar hier zeggen ze dan dat het gewoon een koudje is. Maar ik wilde toch naar de dierenarts, dat kon op vrijdag 12.30. Beer weer een jasje aan met zijn tracker, voor het geval hij zou ontsnappen bij de dierenarts. Het grootste jasje wat ik had zat best strak en in zijn transport bak zat hij ook welerg opgepropt. Heb alles maar een stuk groter besteld, want zo kan hij niet mee op de terugreis  Hij is echt groot geworden. Hij liet alles rustig over zich heen gaan en wij op pad. Betty bij de buren Beer in het fietskarretje. Het waaide verschrikkellijk maar we zijn er gekomen, om de deur op slot te vinden. Geen dierenarts te bekennen. Dus met Katara geappt. Die snapte er ook niets van de praktijk zou open moeten zijn. Later kreeg ik te horen dat ze voor een speod geval weggeroepen was. En ik kon 's avonds komen. Ze zou me om 6 uur op komen halen zodat ik geen taxi nodig zou hebben. Na lang wachten kreeg ik een telefoontje dat ze eraan kwam. Het was inmiddels kwart over zeven, en de wind was niet te houden en het was koud. Maar goed ze was er. De wachtkamer zat vol en het was complete hectiek. Eindelijk waren we aan de beurt, en mijn kleine lieve Beertje was 2,5 kg aangekomen in een jaar tijd. Maar toen ging het los. De even vriendelijke Beer wist nog precies wie die vervelende vrouw(de dierenarts) van vorig jaar was. Alle klauwen en tanden sloegen naar haar uit. Er was niets met hem te beginnen. Georgia deed leren handschoenen aan tot aan haar oksels, maar het lukte niet om in zijn oren en keel te kijken. Ik heb het maar afgeblazen, geef maar medicatie mee, want dit wordt niets. En toen maar weer wachten tot ze helemaal klaar was en mij weer terug kon brengen. Om tien uur was ik eindelijk terug. Als ik het zo eens terug lees is het meer de week van Beer. Volgende week komen de dierenartsen uit Duitsland dus er moeten katten gevangen worden. De baby die onder mijn tafel slaapt, een zwarte reusachtige killer cat een rode en nog een paar. Katara heeft al een val gebracht, en ik heb een paar blikjes sardines gekocht. Suske en Wiske waren daar ook zo dol op. Dus volgende week wordt het dus opletten, vangen bellen en wegbrengen wat de katten betreft en ik hoop dat ik een stuk opgeschoten ben met schilderen. Een van de honden van Chris is totaal verlamt sinds een week, en hij moet morgen naar de dierenarts. Hij zet even dat bevestigingsding op zijn fiets en gaat met het hondenkarretje en zieke Lois naar de dierenarts.  Hij wil hem zlef uit zijn lijden verlossen, maar de dierenarts wil het hem niet geven,en het kan alleen bij haar op de praktijk gebeuren. Ben benieuwd. Dat horen jullie volgende week. Ga nu lekker van de zon en de windstilte genieten, het is weer een prachtige dag groetjes van ons