Ik ben opweg terug

Hoi allemaal 

wifi lukt niet dus even een kort berichtje via de mobile. Afgelopen week stond in het teken van inpakken, kadootjes voor achterblijvers.Met andere woorden voorbereidingen. Donderdag de laatste keer naar de tandarts. Vrijdag de padpoorten voor B&B af laten stempelen. Ze was er alleen niet. Het is lammer seizoen. Maar ze kwam ‘s avonds doodmoe toch even naar de camping met haar stempels. Superlief. Donderdag bleek ook dat mijn bus niet wilde starten, net als vorig jaar. Maar Chris en mijn oostenrijke buurman hebben het vehicle toch aan de praat gekregen. Het afscheid viel me zwaar kan me niet voorstellen dat ik hier nooit meer naartoe ga. Maar voorlopig niet.Zaterdag alles ingepakt. Wonder boven wonder zit alles erin. Ik moet alleen ver bij een weegschaal wegblijven. En toen was het zover en moest ik gaan rijden. Nog geen 4 km weg en 5 schaapherders dreven hun kudde de straat op. Toen alles op straat liep kon ik er zachtjes achteraan, Ze gingen de afslag naar panoramo op. Op de kruising stond Georgia de dierenarts. Dus konden we nog even naar elkaar zwaaien. Vervolgens reed ik verkeerd in Paleochera. Dat bleek slechts de eerste keer te zijn van de reis. Aangekomen inSouda was het wachten geblazen, om 6 uur mocht ik aan boord werd mij gezegd. Dat werd na zevenen. Gepakt en gezakt ging het aan boord. Er zatten vijf millioen kinderen op de boor de herrie wad ongehoord. Iedereen moest bij de receptie zijn sleutel van de cabine halen. Ellenlange rijen. Eindelijk in de cabine was het allemaal oke alleen de herrie bleef de wandjes waren echt superdun. Mijn telefoon die ook heel moeilijk doet de laatste tijd. Was ‘ s morgens leeg. Ik kon dus geen bestemming invoeren, en haddusgeen idee waar ik heen moest . Alles wees naar Athene centrum en daar moest ik absoluut niet heen met een bus en twee beesten. Bij een kruispunt met stoplichten kon ik  op mijn klein beetje opgeladen mobiel Patras invoeren. Dat lag tenminste weg van Athene en de de goede kant op. Maar een olek voorBetty om haar business te doen was het belangrijkste. Aan het eind van de startbaan van het vliegveldvond ik eindelijk een plek om even te stoppen. Dasr kon ik ook Kranj invullennop Google maps want dat is de eerste bestemming. Maar toen wilde de bus niet meer starten.Na 10 pogingen eindelijk succes. Ik dorst nergens meer te stoppen , maar had nog niets gegeten of gedronken. Sinds gistermiddag. Maar toe het zover was dat er getankt moest worden was het niet anders en moest er gestopt worden. Gelukkig ging hij na drie pogingen weer aan en konden we bij het restaurant wat te eten halen. Eerst voer en water plus kattenbak voor B&B en toen iets voor mij. Lange rijen alleen broodjes en allemaal met kaas erin. Toen kwam er een mevrouw (ik was bijna aan de beurt) zeggen dat Beer ontsnapt was. Dus een grote paniek race om hem te vangen. Uiteindelijk gelukt, maar toen deed de sleutel van de bus het niet meer. Via de chauffeurs plek handmatig de deur geopend. Beet in zijn box en alsnog wat gegeten. Vegan “kip” nuggets koud ongebakken op een broodje, het enigste dat er was zinder kaas. Met een grote beker koffie. Daarna na verschillende pogingen om te starten verder gereden. Het doel was Larisa, maar ik zag een camper aan het water staan, en besloot daar heen te gaan en ermee op te houden voor vandaag. Die camper hebben we nooit gevonden. Maar ik sta oke ergens. Geen idee eigenlijk waar zal proberen jullie de locatie te sturen en morgen gaan we verder. Wie weet waar ik volgende week ben. Groetjes allemaal, en waarschijnmlijk (zeker weten) meer spellingsfouten als anders maar dat ligt aan de mobiel e’n de kleine toetsjes. Groetjes jes allemaal